Pijn: vijand of vriend?

Aanhoudende pijn: lichamelijke ongemakken, hoofdpijn, rugpijn, pijn in je schouders, andere vage pijntjes? Pijnstillers die daarvoor niet meer lijken te werken: vrienden met je lichamelijke signalen? Of is pijn je grootste vijand? Bekijk ’t ’s van een andere kant en zie je pijn als wegwijzer en dienen ze als stress-symptomen om je af te remmen?

Pijn? Die MOET weg, dus neem ik een pijnstiller

Heb je regelmatig hoofdpijn, rugpijn, of een ander lichamelijk ongemak? En wil je daar zo snel mogelijk van af, want het belemmert je in je dagelijkse functioneren? Het leidt je af, maakt je in-productief en je krijgt er slechte zin van. Dat is lange tijd voor mij herkenbaar geweest, en soms nog, en hoe meer aandacht ik op mijn pijn richtte hoe groter het probleem werd. Ik nam pijnstillers, want die pijn MOEST WEG. Totdat ik merkte dat deze niet meer hielpen. Het leek wel of ik er resistent voor geworden was. Paracetamol of ibuprofen, het waren smarties voor me en tot 2x toe geconfronteerd met aanhoudende spanningshoofdpijn, waarvoor ik een eerste keer aan de antidepressiva ging op doktersadvies, na een tijdje dat het weer goed ging, afgebouwd en na een poosje kwam het weer terug.

Wat als die pijnstiller niet (meer) helpt?

Wederom kreeg ik dezelfde medicijnen voorgeschreven, maar toen kreeg ik het niet over mijn hart om daarmee weer te beginnen. Een hoop bijwerkingen waarop ik niet zat te wachten en ook het besef, medicijnen zijn ok voor korte termijn oplossingen, maar voor de lange termijn is mijn visie dat er iets anders aan de hand is. Voor toen nog slechts een vermoeden en ik adviseer altijd om goed onderzoek te laten doen via het medische circuit, om oorzaken uit te sluiten, maar wat als je daar geen oorzaak of gehoor vindt of een advies krijgt waar je je niet goed bij voelt. Want je hebt een keuze, altijd, alleen je weet je geen raad en volgt het advies op.

Logisch, zou ik ook doen…ware het niet, ik me realiseerde dat die pijn er niet voor niets was…zeker wist ik het toen niet, maar opnieuw afhankelijk worden van medicijnen, daar voelde ik een hele sterke grens voor mezelf. Wat het dan wel was, wist ik toen ook nog niet. Die weg van onwetendheid inslaan en mijn innerlijk stem volgen, het leverde me in eerste instantie hoofdpijn op….

Vrienden worden met pijn, echt niet!

Controle loslaten en gaan staan waar ik me goed bij voel, 2 punten die mij hoofdpijn veroorzaken, zo leerde ik op een later tijdstip. Want ik kreeg hoofdpijn toen ik mijn arts ging vertellen dat ik niet weer aan die medicijnen ging, toen werd me dus 1 van die 2 punten duidelijk, en ook dat ik er dus zelf een groot aandeel in heb. Verrassend was dat mijn arts toen juist heel blij was dat ik die weg in ging slaan.

Ik pretendeer nu niet, dat je geen medicijnen meer moet nemen of het advies van dokteren moet verwaarlozen. In tegendeel, waar ik wel ruchtbaarheid aan wil geven, is dat je innerlijke stem er ook nog is om je de weg te wijzen, inclusief je pijn:

Ga maar’s zitten met jezelf en luister naar jezelf, ga met je aandacht naar de pijnplek, en vraag jezelf:

• Wat heeft het te betekenen?
• Wat probeert mijn lichaam me te vertellen?

Heel bruikbaar als je ‘nul op je rekest’ krijgt over je klachten of te horen krijgt ‘het zit tussen de oren’.

Je lichaamssignalen als wegwijzer, kan dat dan?

Lichamelijke ongemakken zijn uiteenlop
end, neem maar ’s als voorbeeld: je zit een tijdje achter je pc en je houding is verkrampt en je lichaam geeft een signaal af van pijn, om je houding aan te passen zodat het weer in een fysieke goede houding kan doorwerken, of vraagt om te bewegen.

Zo kun je ook andere signalen vertalen naar andere grenzen die je overschrijdt: te veel geven aan anderen behalve jezelf, geen grenzen stellen, moe na het eten, prikkelbaar, opgejaagd, kort lontje…wat is jouw signaal en wat vertelt jou lichaam je? Welke behoefte heb je die te weinig ruimte krijgt?

Pijn heeft dus een hele positieve functie, in het perspectief van je helpen te luisteren naar je lichaam. Meestal zijn we gewend om vooral door te gaan en te doen alsof het er niet is, totdat de pijn zo hardnekkig is geworden dat je er niet meer om heen kan. Leren luisteren naar je lichaam is een groot goed, zie het als gratis advies, wat je ermee doet is een 2^e. Zo wat suggesties:

• neem i.p.v. doorgaan ’s een pauze
• doe een power-nap van een paar minuten
• ipv het lijstje te moeten afwerken, kijk ’s wat er echt moet en wat niet (stel prioriteiten)
• neem ME-time
• een paar minuten een adempauze.

Misschien dat er dan nog pijn overblijft, maar misschien wel wat minder hardnekkig. Ontspanning is bij pijn prioriteit 1, jezelf hierdoor liefdevolle aandacht geven.

Weet jij jouw valkuilen waar je moeite mee hebt? En hoe ga je daar mee om?

Wat was voor jou een uitdaging en is gelukt te verwezenlijken? Of ga je er op een andere manier mee om? Laat je reactie achter, zodat we mekaar mogen inspireren!

Of juist moeite met iets wat in het artikel beschreven staat of ervaar je stress- en spanningsklachten, waarvan je graag af wil?

Ik coach mensen met dit soort klachten, zodat ze weer leren ontspannen en energiek zijn, waardoor dagelijkse activiteiten uitgevoerd kunnen worden zoals ze dat willen. Kun je hulp gebruiken hierbij? Neem dan ’s vrijblijvend contact met me op.