een ervaring vanuit een groep Mindfulness, tijdens de 6e sessie Gedachtes doorzien en 1 van de deelnemers:
“Ik ervaar leegte door het afstand nemen van gedachtes, wat is er dan nog van me over? Ik ben zo leeg dan in mijn hoofd en buik, ze begint te huilen, toont haar verdriet. Ze is een dappere vrouw, die zo heel graag van betekenis wil zijn en niet weet (ons hoofd/ denken) waar ze het kan vinden of zoeken moet. Dan weet ik niet meer wie ik ben en voel ik me verloren.
Ze vraagt: “wat heeft het dan voor functie, om afstand te nemen van gedachtes, om vervolgens in leegte te komen?” (een hele wijze vraag!) En ze hoort in de uitleg dat het ruimte geeft voor perspectief-verbreding en innerlijke vrijheid/ ruimte. Mmm, dat begrijpt ze niet helemaal en dat is ok.
Ze staat toe daarop een aantal vragen gesteld te krijgen over dat voelen van verdriet: waar in je lijf ervaar je dat verdriet?
Ze zegt: in mijn hart-gebied en er breekt een glimlach door haar tranen door, want dat voelen vanuit haar hart is haar zo bekend, vertrouwd en ook de plek voor vreugde. En tegelijkertijd toegedekt en beschermd door het denken, omdat het zo spannend kan zijn en ooit te spannend was voor haar!
Haar nieuwe inzicht: er is geen leegte, als ik afstand neem van mijn gedachtes, kan ik weer voelen, ook al is dat verdriet. Als ik dan zak naar mijn hartgebied, weet ik weer wie ik ben!
