“De eerste stap om ergens te geraken, is de beslissing
dat je niet wilt blijven waar je nu bent.”
J. P. Morgan, bankier
Ben jij die perfectionist, die de lat hoog legt? Kwaliteit enorm belangrijk vindt, daarop geen consessies wil of misschien wel wil, maar niet kan doen. Uitdaging nodig hebt, om niet verveeld te raken. Dwangmatig, die stem in je hoofd die overheerst over dat andere deel in jezelf, waarvan je ergens wel weet dat het ook anders kan, echter door het ervaren van die dwang, toch doet wat je altijd al doet en ja…daar ga je weer, voor de volle 200 %…vol energie, en dan opeens ‘battery depleted’, en dan stagneert de boel (alweer). Hoe kan dat toch, vraag je je af? Ik heb al vanalles geprobeerd en dan nog, lukt het niet! Lees dan even door…
Gestresst van je eigen planning? Ben je al begonnen met een to do lijst en komt daar geen einde aan? Of beheerst die lijst jou waardoor je nooit kunt stilzitten? Je hoofd zit vol met alle werk wat op je af komt, dat roept spanning op, alles MOET en stapelt zich op. Je had je nog zo voorgenomen bij je laatste vakantie, dat je het nu wel onder controle ging houden en het (b)lijkt weer niet lukken. Of misschien raak je niet uitgerust in je weekend (en nee, dat heeft niet te maken met het uur vooruit van afgelopen weekend, je hebt er al langer last van). Nu je werkplicht opnieuw roept deze week, hol je achter de feiten aan. Het liefst ren je weg van die ballast aan werk dat nu nog moet gebeuren…. De tijd tussen je weekenden kan ook leuk zijn, hoe? Lees even door!
Mogelijk heb je met je werkgever overleg gehad om even wat rustiger aan te doen, want je hebt meer tijd nodig dan de reguliere vakantie. Of overweeg je om een pauze of ben je nog niet zo ver en ervaar je dat je lijf te klein is voor wat je voelt, je adem zit hoog in de borstkas, of opgejaagd. Het zijn allemaal signalen die je lichaam geeft, om je te helpen, te helpen luisteren naar wat je werkelijk nodig hebt, bij het nemen van rust en stilte, ga ’s luisteren wat het te vertellen heeft. Iets wat we niet gewoon zijn, en zeker de rust niet voor vinden op het moment dat je hard doorwerkt en niet in de gaten hebt, dat het anders kan. Doorgaan lijkt de enige oplossing, echter je pleegt roofbouw aan je eigen lichaam en geest, hoogspanning = levensgevaarlijk. En het kan ECHT anders!
Fijn die vakantie die geweest is, die strandstoelen zitten nog wel in je geheugen, een mooie herinnering, maar toch kun je er maar met moeite aan terugdenken, want je hoofd zit al vol met alle werk wat op je af komt. Mogelijk net begonnen met werken, misschien alweer een paar weken bezig en je vraagt je af hoe je het elke keer weer klaar speelt om dat vakantiegevoel kwijt te raken. Of misschien ben je niet uitgerust teruggekomen van je vakantie en nu je werkplicht roept, hol je achter de feiten aan. Het liefst ren je weg van die ballast aan werk dat nu nog moet gebeuren…. De tijd tot na je vakantie kan ook leuk zijn, hoe? Lees even door!
